آشنايي با حقوق ورزشي


1395/01/15

از قدیم  ورزشکاران تمرینات ورزشی را با یاد خدا وذكرنام ائمه معصومين (ع)آغاز می نموده اند. روی آوردن به ورزش و خودداری از سستی و تنبلی در کلام شعرای فارسی زبان نیز دارای سابقه است و شعر معروف فردوسی زینت بخش محافل ورزشی است .

زنیرو بود مرد را راستی                                                 زسستی کژی آید و کاستی

همچنین در قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران ،یعنی مهمترین سند حقوقی کشور ،تربیت بدنی رایگان وایجاد امکانات و تسهیلات آن از وظایف دولت برشمرده شده و ورزش در ردیف آموزش و پرورش و آموزش عالی آمده است و این نشانه جایگاه بسیار مهم در ورزش می باشد .

امروزه ورزش دیگر بازی و سرگرمی نیست ، بلکه ، ورزش پیشه ، تجارت و صنعت است . ورزش ، اکنون ، دارای ارزش و اهمیت فراوانی در جامعه و دارای ابعاد گوناگون اقتصادی ، سیاسی ، اجتماعی و فردی است .

از بعد سیاسی چه در درون مرزها و چه برون مرزها ، ورزش دارای جایگاه والائی بوده و پیروزی در میدان های ورزشی وسیله ی مفیدی برای تبلیغ و اثبات اعتبار ملی است.. انحراف افکار عمومی از مسائل جاری به وسیله تبلیغات گسترده در ورزش و استفاده ابزاری از ورزشکاران در جریان انتخابات از دیگر ابعاد اهمیت ورزش در سیاست است. ترویج مدهای مو و خالکوبی ها از آثار و اهمیت ورزش در مسائل اجتماعی ونیز بعنوان ابزار سلامت اجتماعی نقش مؤثری در پیشگیری از ناهنجاری اعتیاد و درمان آن  دارد.اهمیتی که ورزش در جهان کنونی دارد موجب گردیده است تا موضوع علوم گوناگون مانند : جامعه شناسی ، پزشکی ، مدیریت و قرار گیرد . حقوق نیز همپای دیگر علوم به بررسی این پدیده اجتماعی پرداخته است . کشور ما در زمینة حقوق ورزشی نو پا است، با توجه به اینکه حادثه از ورزش تفکیک ناپذیر مي باشد اهمیت آگاهی از حقوق ورزشی و پرداختن به این موضوع بیشتر ضروری به نظر می رسد.

منظور از حقوق ورزشي چیست؟

حقوق ورزشی شاخه ای جدید از حقوق است كه از رابطه و تلفیق دو علم حقوق و تربیت بدنی بوجود آمده، و وظیفه اصلی آن بررسی ابعاد مختلف مسائل حقوقی در حوزه ورزش است همچنين به بررسی آثار حقوقی ناشی ازعملیات ورزشی می پردازد. بحث مسئولیت مدنی ورزشکاران ، مربیان ، مدیران ورزشی ، تماشاگران ، سازندگان و تولید کنندگان لوازم ورزشی یا مباحث جزائی در خصوص فعالیت ورزشی از مباحث مهم حقوق ورزشی است .

حقوق ورزشی وظایف ، اختیارات و مسئولیتهای قانونی همه کسانی را که به نحوی با فعالیتهای ورزش درگیر هستند ، روشن می سازد . به عبارت دیگر مطالعه حقوق ورزش، به جامعه ورزش می آموزد که چگونه باید در فعالیتهای ورزشی مشارکت نمود تا حوادث ناشی از آن ، مسئولیتهای قانونی را که نهایتاً به مجازات ، محرومیت از حقوق اجتماعی و جبران ضرر و زیان منتهی می شود ، متوجه آنها نسازد.ظاهراً مهم‌ترین بخش حقوق ورزش، قواعد و مقررات مرتبط با ورزشکاران و مسئوليت های ناشی از حوادث ورزشی است.
ورزشکاران عمومأبراین تصورندکه اعمال خلاف آنها درفعالیت های ورزشی نهایتأتنبیهات انضباطی ساده ای توسط باشگاه ها، هئیت هاوفدراسیونهاخواهدداشت البته 
ممکن است گستره آگاهیهای بعضی ازمربیان ،داوران ومدیران ورزشی نیزچه درباب مسئولیت های خودوچه درموردورزشکاران بیش ازاین نباشد.این نقیصه رابایدباآگاه کردن جامعه ورزشی ازمسئولیت هایی که قانون دررابطه باتخلفات آنان درورزش برای آنها مشخص نموده است،مرتفع کرد.

اهداف حقوق ورزش

موضوع حقوق ورزشی تمامی تخلفاتی است که در عرصه ورزش واقع و به نحوی به حقوق دیگران لطمه وارد می آورد. در تحلیلی حقوقی این تخلفات به بررسی وصف خلاف قانون بودن آنها پرداخته مي شود و تحت عنوان جرم  یا شبه جرم طبقه بندی می شوند و بالاخره مطالعه واکنش جامعه در مقابل چنین تخلفاتی مطرح است. این واکنش ها گاهی به عنوان مجازات ها از قبیل جزای نقدی، شلاق، حبس، محرومیت از حقوق اجتماعی و حتی مجازات ها ی شدیدتراعمال می شود و هرگاه تخلف، وصف شبه جرم داشته باشد متخلف ملزم به جبران خسارت خواهد بود. البته هر چند یکی از اهداف مجازات ها، ارعاب مرتکب و سایرین است و این هدف با اعمال مجازات به طور قهری معمولاً محقق می شود اما هدف و موضوع در حقوق ورزشی منحصر به ارعاب متخلف در ورزش نیست بلکه مسائل در این زمينه به گونه ای مطرح می شود که بتواند متضمن اهداف زیر باشد:
1-آشنایی باوظایف واختیارات قانونی درورزش                                                            
2-آشنایی باجرائم وتخلفات ورزشی
3-آشنایی بامحدوده های قانونی فعالیت درورزش
4-آشنایی باپیامدهای حقوقی جرائم وتخلفات ورزشی
5-آشنایی باتدابیرضروری ولازم دررویدادهای ورزشی
6-ایجادمحیطی سالم،امن وبدون حادثه برای افرادفعال درورزش
.

وظایف مربیان ورزشی از دیدگاه حقوق ورزش

1- صلاحیت در آموزش :به کارگیری افراد فاقد صلاحیت خود یک بی احتیاطی و بی مبالاتی است، مدیران ورزشی باید درانتخاب مربیان واجد شرایط و با صلاحیت و دارای تخصص، دقت کافی را داشته باشند زیرا که اگر در اثر عدم صلاحیت مربی خساراتی به ورزشکاران حاصل شود مسوول پیامد های آنان خواهند بود براین اساس شخص مربی باید از فدراسیون مربوطه آن رشته ورزشی دفترچه و یا حکم و یا کارت مربیگری داشته باشند.اشخاصی وجود دارند که از نظر فنی و آموزشی مورد تایید هستند اما به لحاظ این که سیستم اداری و قانونی دریافت جواز مربیگری را پشت سر نگذاشتند در صورت بروز حادثه همانند راننده بدون گواهی نامه مسوول هستند.    

2- حضور مستمر مربی در محل فعالیت های ورزشی یکی از مهم ترین عواملی که می تواند مانع از قوه به فعل در آمدن بسیاری از خطرها و حوادث ورزشی شود، عدم حضور و نظارت مربی در صحنه فعالیت ورزشی است، پس حضور فیزیکی و مستمر مربی ورزش ضروری است. بنابراین مربیان هرگز نباید به هیچ بهانه ای محل ورزش و فعالیت تیم یا شاگردان خود را ترک کنند و در صورت اضطرار و ترک ضروری محل باید جانشین واجد شرایط و صلاحیت دار به جای خود انتخاب کنند و درصورت نبود جانشین واجد شرایط و صلاحیت دار کلاس ورزشی را تعطیل کنند.

3- کنترل و نظارت مربیان : مربیان علاوه بر حضور مستمر در محل فعالیت های ورزشی باید از دقت و کنترل و نظارت غافل نشوند بلکه باید با دقت تمام در همه لحظه ها توجه و مراقبت از ورزشکاران را زیر نظر داشته باشند و اگر در صورت عدم کنترل و نظارت دقیق، حادثه ای محقق شود، مسوول خواهند بود. قانون گذار  ، مربی را موظف به مراقبت از ورزشکار هنگام ورزش می داند . برای مثال نوجوانی با میلۀ بارفیکس مشغول تمرین است و مربی در کنار میله ناظر بر حرکات اوست . ورزشکار نوجوان به علت نداشتن توان و تجربۀ کافی از میله بارفیکس می افتد و مربی نیز از گرفتن وی خودداری می کند . مربی از نظر جزایی مسؤول و بر حسب میزان ضرب و جرح وارده به نوجوان قابل مجازات است .

4- آگاهی از سلامت ورزشکاران که از وظایف مربیان نسبت به ورزشکاران احراز سلامتی ورزشکاران است. مربی موظف است قبل از آغاز هرگونه عملیات ورزشی از سلامتی ورزشکار اطمینان حاصل کند با توجه به این که مربی ورزش در این امر تخصص ندارد می تواند از ورزشکار برگه معاینه پزشکی تقاضا کند، در مواردی که ورزشکار به علت داشتن بیماری یا انجام عمل جراحی آمادگی لازم را برای آن رشته ورزشی ندارد باید او را از شرکت در تمرین و مسابقه منع کنند.همچنین بهتر است از ورزشکارانی که دچار حادثه شده بودند بعد از بهبودی و بازگشت مجدد آن ها به صحنه رقابت و ورزش، برگه معاینه پزشک مبنی بر سلامت آنان دریافت شود

5 - بازدید و بررسی وسایل ورزشی در اکثر رشته های ورزشی، ورزشکار ملزم به استفاده از وسایل ورزشی است که به موجب مقررات مربوطه تعیین شده است، ناقص بودن، نامرغوب بودن و یا غیر مجاز بودن این وسایل ممکن است موجب صدمه به ورزشکار شود که در این صورت مربیان ورزشی مسوول خواهند بود زیرا که از وظایف اصلی و مهم مربیان ورزشی بازدید و بازرسی وسایل ورزشی قبل از عملیات ورزشی است و زمانی باید اجازه استفاده را صادر کنند که از سلامت و ایمنی آن ها اطمینان کامل حاصل کرده باشند.در ورزش هایی مثل ژیمناستیک که استفاده از اسباب در آن نقش اساسی دارد و هرگونه عیب و نقص فنی در آن ها می تواند به صدمات غیرقابل جبرانی منتهی شود وظیفه مراقبتی مربی اقتضا دارد که در بازدید آن ها حساسیت بیشتری نشان داده شود تا از وقوع حادثه در اثر نقص اسباب جلوگیری شود

6- شناخت قابلیت ورزشکاران توسط مربیان: مربیان به دلیل گذراندن دوره های مختلف تخصصی و با کسب تجارت کافی قدرت تشخیص شناسایی توان ورزشکاران را دارند. بنابراین وظیفه شناخت قابلیت ها برعهده اوست مقصود از قابلیت های ورزشکار شناسایی قدرت بدنی، مهارت های فنی، تجربه و کسوت، فیزیک بدن ورزشکار از قبیل وزن، قد، سن و ... او در فعالیت های ورزشی است در صورت عدم رعایت موارد فوق مربی ورزشی مسوول خواهد بود. مثلا در رشته ورزش تکواندو، اگر مربی یک تکواندو کار سنگین وزن و با تجربه را با یک تکواندو کار مبتدی و سبک تر برای تمرین با هم مشخص کند در صورت بروز صدمه و خسارت مربی پاسخگو است.

7- آشنایی مربی با کمک های اولیه گاهی صدمه های وارده به ورزشکاران از شدت زیادی برخوردار نیست که به آن خطر جانی بگویند مانند دررفتگی و شکستگی ها که می تواند در رشته های رزمی و کشتی به وجود آید در این شرایط مربی مکلف است به ورزشکار مصدوم کمک کند که معمولا به صورت کمک های اولیه اعمال می شود پس مربیان ورزشی باید از کمک های اولیه آگاهی کافی داشته باشند تا در صورت بروز حادثه بتوانند نقش مثبتی را ایفا کنند.همچنین خودداری و تجاوز از کمک های اولیه می تواند موجبات مسوولیت های قانونی را برای مربی ورزش فراهم سازد. برای مثال اجازه بازگشت به بازی برای بازیکنی که از ناحیه سرمجروح شده است نمونه ای از خودداری از کمک های اولیه توسط مربی است.برای تجاوز از کمک های اولیه می توان به حمل ورزشکار مصدوم اشاره کرد، حمل ورزشکار مصدوم یک موضوع بسیار مهم است و بی توجهی به این امر می تواند نتایجی نامطلوب را به بار آورد بارها مشاهده شده افرادی که از ستون فقرات آسیب دیده اند و حمل اشتباه آنان باعث تشدید مصدومیت آن ها شده است و موجب لطمات جبران ناپذیری شده است.

8- تعداد ورزشکاران تعداد بیش از حد متعارف ورزشکاران دریک دوره یا یک کلاس مساله مهمی است که باید مورد توجه مربیان قرار گیرد در این حالت موضوع نظارت و مراقبت کم رنگ تر می شود و درصد وقوع حادثه افزایش پیدا می کند، تعداد ورزشکاران با توجه به رشته ورزشی و مکان ورزشی و تعداد مربیان متفاوت است و مربی می تواند با رعایت استانداردها از وقوع حادثه جلوگیری و یا حداقل درصد آن را کاهش دهد.در رشته ورزشی کشتی در یک تشک استاندارد و یک مربی تعداد ورزشکاران بایدمتناسب با ابعادو لحاظ نمودن نكات ايمني باشد و همچنین در رشته ورزشی شنا براساس آیین نامه اجرایی فدراسیون نجات غریق، در استخری با ابعاد 15در8 و تعداد 50 شناگر،حضور 2 ناجی در استخر ضروری است.

9- شرایط آب و هوا ورزش هایی که در فضای باز انجام می شود همواره در معرض شرایط نامطلوب جوی قرار دارند مثلا شنیده ایم که صاعقه یا رعد و برق منجر به فوت فوتبالیستی شده است و یا تمرین در هوای بسیار گرم باعث گرمازدگی ورزشکار شده است و موارد دیگر مثل بارندگی های شدید، سرمای بیش از حد بارها منجر به بروز حوادث و خسارت به ورزشکاران شده است.باید گفت از نظر حقوقی درج یا عدم درج ضرورت توجه به شرایط جوی در مقررات ورزش ها تاثیری در مسوولیت قانونی مربی که حادثه در نتیجه بی توجهی او به شرایط جوی نامساعد ایجاد شده است نخواهد داشت زیرا توجه به حوادث قابل پیش بینی تکلیفی است که بر عهده هر مربی یا معلم ورزشی گذارده شده است اما چه خوب است مربیان ما با رعایت و احتیاط بیش از این گونه حوادث جلوگیری کنند.

10- وظایف مربیان بعد از وقوع حادثه ورزشی بعد از وقوع حادثه برای ورزشکار اولین وظیفه مربی کمک به ورزشکار مصدوم است، كه در اين خصوص توضييح داده شد.

 

 

 

 

خودداری از کمک به مصدومین در محیط های ورزشی

به موجب ماده واحده تحت همین عنوان کسانی که از کمک به مصدومین و یا اقدام به رفع مخاطرت جانی خودداری نمایند بر حسب مورد مجازات خواهند شد، بدون این که حتی تقصیری در وقوع صدمه و خطر جانی داشته باشند .

از دیدگاه حقوقی علت مجازات خودداری از کمکی است که قانون تجویز نموده و از نظر اخلاقی که در واقع مبنای اصلی و انگیزه قانون گذار بوده است بی تفاوتی و رفتار غیر انسانی و غیر مسؤولانه اشخاص نسبت به مصدومین     می باشد .

علت اصلی طرح این ماده در حقوق ورزشی توجه به رسالت تربیت بدنی است . رسالت تربیت بدنی تحقق بخشیدن به ابعاد انسانی و شکوفا ساختن استعدادهای او دراین زمینه است.. بدیهی ترین وظیفۀ انسان ورزشی ، احساس مسؤولیت در مقابل بندگان خداست . بنابراین بی تفاوتی مربی ،ورزشکار ، سرپرست ، معلم تربیت بدنی ، داور و امثال آنها نسبت به مصدوم و رفع مخاطرات جانی از او مسؤولیت های خطیری را در مقایسه با اشخاص عادی متوجه او می کند .

تشدید مجازات خودداری از کمک  به مصدومین در ورزش

قانون گذار برای دو گروه از اشخاصی که شاهد وجود خطر جانی برای دیگران بوده اند قائل به تشدید مجازات گردیده است که عبارتند از :

الف ـ کسانی که به اقتضای حرفۀ خود می توانسته اند کمک مؤثری بنمایند و اوضاع و احوال بر ضرورت کمک آنها دلالت داشته است اما خودداری نموده اند . بنابراین تشدید مجازات شامل کلیه کسانی است که به دلیل تخصص خود قادر به مساعدت بوده اند ولی هیچ گونه سمت یا مسؤولیت و یا وظیفه ای در این مورد نداشته اند . این گروه عبارتند از:

۱ ـ مدیران ورزش هریک از اماکن ورزشی که دارای تخصص کمک های اولیه هستند .

۲ ـ مربیان ورزشی در رشتۀ تخصصی خود در صورت نیاز به کمک آنها مانند مربیان شنا یا ناجیان غریق که در محل استخری بدون داشتن مسؤولیت ، حاضر بوده و شاهد غرق شدن شناگری باشند .

۳ ـ مربیان یا کسانی که در گروه پزشکی دارای تخصص کمک رسانی به افراد در معرض خطر جانی هستند صرف نظر از این که برای تماشا یا ملاقات و مواردی مشابه در اماکن ورزشی حاضر باشند .

۴ ـ سایر اشخاص که دارای تخصیص هایی می باشند که به اقتضای حرفۀ خود می توانند کمک مؤثری بنمایند . مجازات این افراد در صورتی که از حرفۀ خود در رفع مخاطرات جانی یا جلوگیری از تشدید آن اقدام ننمایند جزای نقدی یا حبس خواهد بود.

ب ـ گروه دوم افرادی که مجازات آنها شدیدتر است و کسانی هستند که بر حسب وظیفه یا قانون می توانند به اشخاص آسیب دیده یا اشخاصی که در معرض خطر جانی قرار دارند کمک نمایند ولی از اقدام لازم و کمک به آنها خودداری کنند . این اشخاص بر خلاف گروه اول بر حسب وظیفه و یا به حکم قانون ملزم به کمک هستند ولی به وظیفۀخود و یا به تکلیفی که قانون برای آنها مقرر نموده است عمل نمی کنند .  

اشخاص ذیل مشمول مجازات مذکور می باشند :

۱ ـ داوری که از ورود مربی یاپزشک برای درمان بازیکن مصدوم که در معرض خطر جانی است جلوگیری می کند .

۲ ـ پزشکی که از درمان بازیکن تیم مقابل که به شدت مصدوم است خودداری می نماید .

۳ ـ مربی یا سرپرستی که از درمان بازیکن مصدوم خود توسط پزشک تیم مقابل یا پزشک حاضر در ورزشگاه جلوگیری می نماید .

۴ ـ مربی یا سرپرستی که از اعزام سریع ورزشکار مصدوم و در معرض خطر جانی به مراکز درمانی خودداری می کند .

در کلیه مواردی که در این بحث مورد بررسی قرار گرفت مرگ یا تشدید نتیجه صدمه و یا وارد شدن صدمه ، شرط تحقق محکومیت خودداری کننده از کمک نیست بلکه به صرف این که خودداری یا جلوگیری از کمک به اثبات رسید، برای محکومیت کافی خواهد بود .

حاکمیت ظوابط قانونی در مقررات ورزشی و مسؤولیت جزایی ورزشکاران
گاهی ممکن است قاضی حادثه ناشی ازیک عمل ورزشی (عمل ورزشی خطا)راجرم ندانددرحقوق جزابرای انتساب مسئولیت به اشخاص قطعا بایدبین عمل وحادثه رابطه رااثبات نمودواگرنتوان بین حادثه وعمل مرتکب این رابطه رااثبات نمود،مسئولیتی هم متوجه مرتکب نخواهد بود.مثلا ورزشکاری که بافرمان سرداورشروع به پرتاب نیزه کرده ودراثربی احتیاطی سرداوربه داوری که درمحوطه درحال عبور می باشد برخورد نماید،مجرم نیست بلکه بی توجهی سرداورعامل بروزحادثه بوده است.

در بعضی از ورزش ها یک حرکت دارای چند مرحله است و هر مرحله مشمول مقررات ویژه ای است و لذا تحقق حادثه در مرحله موجب مسؤولیت خواهد بود و صحت هر مرحله تأثیری در خطا بودن مرحله بعدی از نظر میزان مسؤولیت نخواهد داشت . مثلاًدر پرتاب نیزه پرتاب کننده نباید از خط مربوطه پا را جلوتر بگذارد اما رعایت این قاعده خاتمه این کار نیست بلکه نیزه باید در محدوده مقرر فرود آید و ثانیاً به نحوی به زمین اصابت کند که مقررات مشخص کرده است . بنابراین اگر پرتاب کننده پایش از خط عبور نکند اما نیزه را به جایگاه تماشاچیان بفرستد بدون تردید مسؤولیت تمامی صدمات به عهده اوست و ادعای او مبنی بر این که قانون اولیه را رعایت نموده رافع مسؤولیت وی نخواهد بود.

لزوم احراز سلامتی ورزشکاران در نگاه حقوق ورزشی

پیشتر تاکید شد که مهمترین و محوریترین وظیفه و تکلیف قانونی و مسئولیت حقوقی مدیران ورزشی، اعم از مدیران مستقیم و غیر مستقیم، مراقبت از سلامت جسمانی و روحی روانی ورزشکاران است.
مدیران ورزشی در پی این تکلیف، وظایف پر شمار دیگری را نیز به عهده دارند. از جمله مدیران مستقیم ورزشی مانند مربیان ورزش باید پیش از اجازه دادن به انجام فعالیت ورزشی، از سلامت عمومی ورزشکار مطمئن شوند. فارغ از تکلیف خاص معلمان ورزشی در مدارس برای احراز سلامتی دانش
آموزان ورزشکار، روشن است که در باشگاههای ورزشی، این بحث اصولاً در مواردی مطرح میباشد که فرد جدیدی به باشگاه مراجعه و میخواهد فعالیت ورزشی خود را تازه شروع کند. در این صورت مربی ورزشی نباید بدون احراز سلامتی چنین فردی، اجازه شروع فعالیت ورزشی بدهد. اگر احراز سلامتی نکند، یعنی از سالم بودن این متقاضی، اطمینان پیدا ننماید و او را ثبت نام کرده و اجازه آغاز فعالیت به وی بدهد ممکن است فردی که مثلاً بیماری قلبی یا ناراحتی تنفسی دارد را بدون آگاهی از وضعیت جسمانیش، به همراه سایر ورزشکاران برای مدت طولانی به دویدن وادارد و همین امر موجب بروز حادثه شود. در این صورت بدیهی است که مربی در نگاه حقوق ورزشی به این دلیل که سلامتی ورزشکار را پیش از آغاز، احراز ننموده، مقصر و مسئول شناخته می‌شود. همچنین است اگر در مورد احراز سلامتی اقدام کرده باشد اما با وجود اینکه معلوم شده ورزشکار، از سلامتی جسمانی برخوردار نیست و مثلاً بیماری تنفسی دارد به او اجازه داده باشد مانند سایرین، فعالیت ورزشی کند. در این صورت هم با بروز حادثه، مربی به طریق اولی مسئول خواهد بود. حتي در این باره، ممکن است مسئولیت کیفری که شدیدترین نوع مسئولیت میباشد بر عهده چنین مربی قرار گیرد.
با این اوصاف، نیاز ضروری است، مربیان یا مدیران مستقیم ورزشی در راستای احراز سلامتی ورزشکارانی که جدیداً به باشگاهها مراجعه و ثبت نام می
کنند فرمی که دربردارنده همه اطلاعات لازم در باره سلامتی افراد باشد را تهیه و در بدو ورود فرد، اگر دارای سن قانونی است در اختیار خود او قرار دهند تا تکمیل و امضا کند و اگر به سن قانونی نرسیده باشد، آن فرم باید به اولیا قانونی وی داده شود تا آن را تکمیل و امضا نمایند. از این طریق، یعنی گرفتن فرم تکمیل شده و بررسی اطلاعات آن، وضعیت سلامتی فرد مراجعه کننده بطور کلی برای مربی، مشخص میگردد. با گرفتن این فرم اگر بر خلاف اظهارات مندرجه، ورزشکار بیماری داشته اما پنهان کرده باشد، روشن است که اگر حادثهای رخ دهد، مدیر مربوطه یا مربی، مسئول نیست و مسئولیت متوجه خود ورزشکار یا اولیا قانونی او خواهد بود که کتمان حقیقت کردهاند.
در راستای احراز سلامتی، به این نکته مهم هم باید توجه شود که تکلیف به احراز سلامتی اگرچه آنگونه که گفته شد عمدتاً مربوط به آغاز فعالیت ورزشی ورزشکاران است اما در حین فعالیتها نیز هر جایی که احراز سلامتی ورزشکار ضرورت یافت، اقدام به آن باز هم تکلیف مدیر مستقیم می
باشد. مثلاً اگر یکی از اعضای تیم تکواندو شرکت کننده در مسابقات لیگ، در بازی اول از ناحیه پا آسیب دید ولی برای بازی دوم در حالیکه وضعیت سلامتی محل آسیب دیده روشن نیست و خود ورزشکار اصرار دارد که میتواند مسابقه دهد و از این بابت مشکلی ندارد، در چنین وضعیتی مربی، کُچ یا سرپرست تیم، حسب مسئولیت خود نباید به اظهار و اصرار ورزشکار اتکا کنند و اجازه دهند او در مسابقات شرکت نماید. بلکه باید برای احراز سلامتی او در ناحیه آسیب دیده، از پزشک مسابقات استعلام نموده و پس از تایید پزشک، اجازه مسابقه را صادر نمایند.
به هر حال، مدیران مستقیم ورزشی برای حفظ سلامتی ورزشکاران و پیشگیری از بروز حوادث و برای مصون داشتن خودشان از مسئولیتهای حقوقی، به هیچ وجه نباید نسبت به این تکلیف قانونی غفلت و یا کوتاهی و کم توجهی نمایند.



369_عكس حقوقي  ورزشيي.jpg